میراث انتظار

صحبت امروز و دیروز نیست...
صحبت یک عمر انتظار است که هفته‌های ما این‌گونه پریشان شده‌اند!
ما از همان وقت که در گوش‌مان آرام اذان زمزمه کردند و اقامه، آموختیم زمین خدا هیچ‌وقت خالی از حجت نیست...
گـــرفـــتـــارتـــ شـــدیـــمـــ...
حالا هم هر وقت نام تو بیاید، تمـــام قد می‌ایستیم...
دلتنگ بشویم، سر روی شانه‌های دعای فـرج می‌گذاریم...
و وقت تنهایی، پرتو نگاهت را که حفره‌های روح‌مان را گرم می‌کند، خوب حس می‌کنیم...
ما پشت این میله‌های انتظار، تاریک، خسته و چشم به راه مانده‌ایم.
خورشید را کنار بزن!
.
.
.
.
.
.
فقط التماس دعـا، همین!

ســرم خاک کــف پای تو آقا              دلم مجنون و شیدای تو آقا

مدال فخر من تنها در اینست              کـه کـردم مـن تمنای تو آقا

تمام آرزوی من همـین است               کـه بنمایـم تـماشـای تو آقا

شود آیا رسد بر گوش جانم               طنـیـن صـوت زیبای تو آقا

کدامیـن جمعـه آیـا برفـروزد               فـروغ نــاب سیـمای تو آقا

بیا آقا که طاقـم طاق گشـته                به راه طـور سیـنای تو آقا

شب تا سحر به انتظار، اشک من روان
                                 تا گیرد ایـن دلـم قــرار، اشک من روان
یــوسـف ز رنـج مـا بـه زنـدانِ چـاه شد
                                 بـاشد بسـان ابـر بهـار، اشک من روان
دشمـن ز طــول غـیـبـت او طعـنه میزند
                                 زخم زبان فزون زهزار، اشک من روان
عمــرم به راه او بنشستـم به ایـن امیـد
                                  تا پرده افکند له کنار ، اشک من روان
یـا رب! رسـان تـو یـار سفـر کـرده مرا
                                  تا جان نمایمش نثـار ، اشک من روان

خسته که می‌شوم، می‌نشینم روبروی خدا که همه جا هست...... و سفره‌ی دلم را پهن می‌کنم...
خودت بگو: گره‌ی این فراغ را کجا ببرم؟
آخر صفـر است، سراسیمه دلم را می‌برم آن دور دورها... می‌نشانم روبروی آن گنبد سبز، روبروی بقیع...
دوباره برمی‌دارم می‌آورم همین حوالی، مشهدالرضا و همه جا فقط من چکه‌چکه آب می‌شوم...
فراغ تقصیر تو نیست...... من دور شده‌ام...
اما دلم قرص است به این که دنیا تمام نمی‌شود تا تو نیایی...
.
.
.
.
.
.
.
خدایا! بفهمان که بی‌تو چه می‌شوم، اما نشانم مده...

به واژه‌ها التماس می‌کنم رهـــــا شوند و حجم دلتنگی روزهای انتظار مرا به تو برسانند، حریفشان نمی‌شوم که......... نمی‌شوم...
واژه‌ها هم چلـه‌نشین‌اند...
حکایت مــا و حسین علیه السلام حکایت عطش است و آب... حسابش را بکن... آبــــــــ نبــود...
قصه‌ی این جمعه‌های سر به گریبان مـــا و تــو هم حکایتی است...
نه که عادت کرده باشیم به نبودنت! خدا آن روز را نیاورد...
گاهی کلافه می‌شویم. دست خودمان نیست... تو را گــــــــم کرده‌ایم...

{دعای شمایان معجزه می‌کند... التماس دعا}